2016-17

Η Γυναίκα/Το Ρούχο

performance

Σύλληψη | Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Σύνθεση κειμένων
Όλγα Ποζέλη & η ομάδα

Σκηνικά
Κωστής Δάβαρης

Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης & η ομάδα

Μουσική επιμέλεια & κίνηση
Όλγα Ποζέλη

Φωτισμοί
Αποστόλης Τσατσάκος

Βοηθοί σκηνοθέτη
Λίνα Παπανικολάου
Αλεξάνδρα Ασαντουριάν
Τερέζα Βονάτσου

Βοηθοί σκηνογράφου
Ελευθερία Αραούζου
Μυρτώ Κοκκίνου

Βοηθός παραγωγής
Χριστίνα Καλπογιαννάκη

Trailer
Σπύρος Τσιφτσής

Φωτογραφίες
Στέλιος Αγγελίδης
Σπύρος Τσιφτσής


Ηθοποιοί
Βάσια Λακουμέντα
Σοφία Λιάκου
Όλγα Ποζέλη


Χορηγοί επικοινωνίας

ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ

Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

+30 210 6460748

Σάββατο, Κυριακή

21:15

10€

Αν έπρεπε να πετάξεις όλα σου τα ρούχα και να κρατήσεις μόνο ένα, ποιο θα ήταν αυτό;
Τι θα φορούσες για να ξεχωρίσεις;
Τι θα ‘βαζες για να περάσεις απαρατήρητη;
Θα μπορούσες να ζεις σε ένα σπίτι χωρίς καθρέφτη;
Θα ήθελες να μπορούσες να κυκλοφορείς γυμνή στον δρόμο;
Έχασες ποτέ το ένα γάντι, το ένα σκουλαρίκι, τη μία κάλτσα;
Όταν είναι να πετάξεις ένα ρούχο, μην πονάς για τον αποχωρισμό, απλά ευχαρίστησέ το για τη χαρά που σου πρόσφερε και γιόρτασε την νέα του ζωή.
Ποτέ μα ποτέ, μη δένεις τα καλσόν! Ποτέ, μα ποτέ, μην κάνεις τις κάλτσες σου κουβαράκια. Ήρθε η ώρα κι αυτές να ξεκουραστούν... Όλη τη μέρα ήταν στους δρόμους.
Να τις φυλάξεις όλες τις φωτογραφίες σου που δεν σου αρέσεις. Σε είκοσι χρόνια θα τις βλέπεις και θα λες, «τι όμορφη που ήμουν τότε!».

Οι ιστορίες που διηγούμαστε στην παράσταση αφορούν τα ρούχα ως οικειότητα, ως συναίσθημα και ως μνήμη.

Τα ρούχα ως εργαλεία για μεταμόρφωση.

Ως ένδειξη θριάμβου.

Ως σημάδι συγγένειας και επαφής.

Είναι σαν να μιλούν 328 γυναίκες… Γιατί το υλικό μας ήταν πλούσιο και ετερογενές: μοιράσαμε ερωτηματολόγια, πήραμε συνεντεύξεις, διαβάσαμε μελέτες και ποιήματα, κρυφακούσαμε συνομιλίες, αναζητήσαμε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξεφυλλίσαμε περιοδικά, ακούσαμε τραγούδια, ξετρυπώσαμε παλιές φωτογραφίες και… και… και…

Η σχέση ειδικά των γυναικών με το ντύσιμο είναι μια σχέση εξαιρετικά λεπτή, πολυσήμαντη και συχνά αποκαλυπτική - μια σχέση με πολλές πτυχές: άλλοτε φανερές και ερμηνεύσιμες, άλλοτε σκοτεινές και δυσερμήνευτες.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός το ότι οι ενδυματολογικές μας επιλογές μας καθορίζουν. Μας προσδίδουν ή μη κύρος, αντικατοπτρίζουν την ιδεολογία μας, προσδιορίζουν τον επαγγελματικό χώρο στον οποίο ανήκουμε, εκφράζουν τη σεξουαλικότητά μας, απηχούν την ηθική μας, μας εντάσσουν σε ομάδες ή μας διαφοροποιούν... Τα κάνουμε εργαλείο, πανοπλία, μάσκα μας.

Στην παράστασή μας κάποια στιγμή, αφήσαμε τα ρούχα στην άκρη και αφουγκραστήκαμε. Γιατί τα ρούχα λένε ιστορίες.

© Στέλιος Αγγελίδης - Σπύρος Τσιφτσής


© Σπύρος Τσιφτσής

2013-14

Θυμάμαι

performance/installation

Σύλληψη | Σκηνοθεσία | Ερμηνεία
Όλγα Ποζέλη

Εικαστικός σχεδιασμός
Κωστής Δάβαρης

Ηχητικός σχεδιασμός
Studio Φabrika | Νάσσος Σωπύλης

Σχεδιασμός φωτισμών
Παναγιώτης Μανούσης

Συνεργάτης στον σχεδιασμό και την εκτέλεση
Δημήτρης Βέργαδος


Παραγωγή
Ομάδα Θεάτρου ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
Fundamental Monodrama Festival of Luxembourg

FUNDAMENTAL MONODRAMA FESTIVAL

Banannefabrik Theatre | Λουξεμβούργο

22 Ιουνίου 2014

FACE TO FACE FESTIVAL

Lost Theatre | Λονδίνο

13 Ιουλίου 2014

INTERNATIONAL EXPERIMENTAL THEATRE FESTIVAL 2016

Ανόι, Βιετνάμ

17 Νοεμβρίου 2016

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα τη μαμά μου να κλαίει.
Θυμάμαι που έψαχνα με το χέρι κάτω απ’ το θρανίο για να βρω κολλημένες τσίχλες.
Θυμάμαι εκείνο το τίναγμα που κάνει το κορμί πριν κοιμηθείς. Είναι σαν να πέφτεις στο κενό.
Θυμάμαι ότι το αγαπημένο μου όνειρο ήταν ότι πετούσα.

Μπαίνεις στον χώρο. Βλέπεις στρώματα στο πάτωμα. Ξαπλώνεις. Κλείνεις τα μάτια. Ακούγεται μια φωνή. Αναμνήσεις. Εκατοντάδες αναμνήσεις. Όνειρα. Φαντασιώσεις. Γεγονότα. Μικροπράγματα της καθημερινότητας. Θραύσματα μνήμης. Σκέψεις αποσπασματικές. Ίσως και ασυνάρτητες. «Πρέπει» και «Μη». Ξεχασμένα από καιρό. Γνώριμοι ήχοι. Τραγούδια που έχουν κολλήσει στο μυαλό σου. Μυρωδιές.

Μια εγκατάσταση/διαδραστική performance, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Joe Brainard, το οποίο καταγράφει τις αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια. Πρόκειται για ένα έργο-ποίημα που ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, όπως ο Georges Perec και ο ποιητής Kenneth Koch, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση «Θυμάμαι...» ως διδακτικό εργαλείο, προκειμένου να μυήσει τους μαθητές στις διαδικασίες παραγωγής ποίησης.

2012-13

Όταν το κόκκινο Toyota ξέφυγε απ' τον δρόμο και βυθίστηκε στα μαύρα νερά

Σύνθεση κειμένων (στα αγγλικά)
Δημήτρης Βέργαδος
Όλγα Ποζέλη

Μετάφραση (στα ελληνικά)
Τζένη Γαβαλάκη

Δραματουργική σύνθεση | Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Μουσική επιμέλεια | Ηχητικό περιβάλλον
Νίκος Βίττης
Όλγα Ποζέλη

Σχεδιασμός φωτισμών
Παναγιώτης Μανούσης

Βοηθοί σκηνοθέτη
Δημήτρης Βέργαδος
Κατερίνα Κωνσταντοπούλου

Βοηθός παραγωγής
Τζένη Γκρίμα

Voice over
Αλέξης Αλάτσης


Ερμηνεύει η
Όλγα Ποζέλη

FUNDAMENTAL MONODRAMA FESTIVAL

Banannefabrik Theatre | Λουξεμβούργο

2 Ιουλίου 2012

Global Forum of the Arts – To the Stars

Βάρνα, Βουλγαρία

1-7 Αυγούστου 2012

Atspindys International Festival of Monoperfor­mances

Visaginas, Λιθουανία

10-13 Οκτωβρίου 2012

Thespis International Monodrama Festival

Κίελο, Γερμανία

9-16 Σεπτεμβρίου 2012

International Festival of Monoperfor­mances Vidlunnja

Κίεβο, Ουκρανία

12-17 Ιουλίου 2013

ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ

Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

+30 210 6460748

ΔΕκ 2012 - Φεβ 2013

Το νοικιασμένο Toyota, που οδηγούσε με τόση λαχτάρα κι ανυπομονησία ο Βουλευτής, έτρεχε σαν τρελό στον χωματόδρομο, στριγγλίζοντας στις στροφές, όταν ξαφνικά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, το αυτοκίνητο ξέφυγε απ' τον δρόμο κι άρχισε να βυθίζεται στα μαύρα νερά.
«Θα πεθάνω; Έτσι; Μ' αυτόν τον τρόπο;»

Ένας πολιτικός, από εύπορη οικογένεια με μεγάλη ιστορία στην πολιτική, με πολλά λεφτά και γοητεία συναντά σε ένα κοσμικό πάρτι μια νέα γυναίκα, που δουλεύει ως δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό. Απόφοιτος πολιτικών επιστημών από γνωστό πανεπιστήμιο, η γυναίκα ενδιαφέρεται πολύ για την πολιτική. Στο πάρτι, μετά από αρκετά ποτά και μια μοναχική βόλτα στην παραλία, ο πολιτικός εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη γυναίκα. Προς το τέλος της βραδιάς αφήνουν το πάρτι και φεύγουν μαζί. Στη διαδρομή ο οδηγός χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο πέφτει σ' έναν σκοτεινό βάλτο και βυθίζεται στα μαύρα νερά. Ο άντρας καταφέρνει να απεγκλωβιστεί και να γλιτώσει, αφήνοντας όμως την γυναίκα να πνιγεί.

Εμείς παρακολουθούμε την ιστορία μέσα από τα δικά της μάτια -ένα ιμπρεσσιονιστικό συνονθύλευμα αναμνήσεων και φωνών από το παρελθόν της, σε αντιπαράθεση με εικόνες από τη μέρα του θανάτου της. Εικόνες που επιμηκύνονται στον χρόνο, επαναλαμβάνονται κατ' εξακολούθηση και προσπαθούν να δώσουν μιαν εξήγηση για το τραγικό ατύχημα που την οδηγεί αργά και βασανιστικά στον θάνατο.

Η ιστορία ξεκινά τις πρώτες εκείνες στιγμές, ακριβώς μετά το ατύχημα, τις τελευταίες της στιγμές, καθώς συνειδητοποιεί ότι είναι εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο που βουλιάζει στα μαύρα νερά. Η γυναίκα αρνείται να πιστέψει ότι ο άντρας δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω να την σώσει -στην πραγματικότητα μόλις χρησιμοποίησε το κορμί της σαν μοχλό για να σωθεί ο ίδιος. Καθώς παλεύει να κρατήσει το κεφάλι της ψηλά, να εισπνεύσει την έσχατη ποσότητα οξυγόνου που φυλακίστηκε μαζί της μέσα στο βυθισμένο αυτοκίνητο, ετερόκλητες εικόνες περνούν μπροστά από τα μάτια της.

2010-11

Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την ουρά του

devised theatre

Σύλληψη | Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Επιμέλεια κειμένων
Γιώργος Τζεδόπουλος
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Φωτισμοί
Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Μουσική τραγουδιών
Νίκος Βίττης
Νάσσος Σωπύλης

Video
Αλέξανδρος Μιστριώτης

Μουσική επιμέλεια
Όλγα Ποζέλη

Βοηθός σκηνοθέτη
Κατερίνα Κωνσταντοπούλου


Ερμηνεύουν
Σπύρος Περδίου
Όλγα Ποζέλη
Στέβη Φόρτωμα
Σωτήρης Καρκαλέμης
(Απρίλιος - Μάιος 2010)

Όλγα Ποζέλη
Γιώργος Ντούσης
Στέβη Φόρτωμα
Σωτήρης Καρκαλέμης
(Οκτώβριος 2010 - Ιανουάριος 2011)


H ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού


Χορηγοί επικοινωνίας


ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ

Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

+30 210 6460748

Aπρίλιος - Μάιος 2010
Οκτ 2010 - Ιαν 2011

Fadjr International Theatre Festival

Τεχεράνη, Ιράν

14-15 Φεβρουαρίου 2011

Με αφορμή και έμπνευση την εικαστική εγκατάσταση 10 Albums του Ilya Kabakov, η ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ παρουσιάζει τις ιστορίες έξι ανθρώπων που ξεχωρίζουν για τον ιδιόρρυθμο, έκκεντρο και δημιουργικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους, υπάρχουν μέσα σ' αυτόν και, τελικά, τον δημιουργούν απ' την αρχή.

Η σύγκρουση με τους άλλους είναι αναπόφευκτη, όπως και η προσπάθεια για επικοινωνία. Όμως η ματιά τους θα μπορούσε να είναι και δική μας: όλοι μας έχει τύχει να δούμε τον κόσμο μέσα από μια χαραμάδα, να ανακαλύψουμε μια αντεστραμμένη πόλη στον ουρανό, να ζωγραφίσουμε πρόσωπα στα περιθώρια μιας σελίδας, να επινοήσουμε καινούρια πράγματα παίζοντας με τις λέξεις. Εκείνο που διαχωρίζει τους ιδιαίτερους αυτούς ανθρώπους από τους περισσότερους από εμάς είναι η πίστη κι η επιμονή τους να υπάρχουν - με τον δικό τους όμως τρόπο.

► Ένα παιδί κλείνεται μέσα στην ντουλάπα και ζει εκεί

► Μια γυναίκα βλέπει τον έξω κόσμο σαν μέσα από χαραμάδα

► Ένας υπάλληλος σε υπουργείο γράφει μόνο στα περιθώρια των σελίδων και κινείται πάντα στις άκρες, ποτέ στο κέντρο

► Μια γυναίκα διαπιστώνει ότι όλοι οι άνθρωποι πετούν

► Ένας δημόσιος υπάλληλος παραποιεί ονόματα και ιδιότητες στις λίστες του, φτιάχνοντας φανταστικούς ανθρώπους

► Ένας ασθενής, κατάκοιτος στο κρεβάτι του νοσοκομείου, δημιουργεί τον κόσμο εξ αρχής, μέσα από την εικόνα που βλέπει από το παράθυρό του.

Και μέσα σ' όλα αυτά, παρόντες είναι φανταστικοί σχολιαστές, τα σχόλια των οποίων δείχνουν τα διάφορα επίπεδα παρανόησης και παρεξήγησης στα οποία αναπόφευκτα εκτίθενται όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι. Σχόλια που έχουν την δυνατότητα να πολλαπλασιάζονται στο άπειρο σε μιαν αέναη διαδικασία ερμηνείας. Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως, όλο αυτό, αντί να κάνει τους χαρακτήρες να απογοητεύονται, τους ωθεί να μένουν πιστοί σ' αυτό που είναι.

2008-09

Ποτέ μην πας απ' τις σκάλες

devised theatre

Σκηνοθεσία | Δραματουργική σύνθεση
Όλγα Ποζέλη

Σύνθεση κειμένων
Γιώργος Τζεδόπουλος

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Φωτισμοί
Παναγιώτης Πλασκασοβίτης

Επιμέλεια μουσικής και κίνησης
Όλγα Ποζέλη

Βοηθοί Σκηνοθέτη
Μαριλένα Ιωάννου
Γεωργία Νατσουλίδου

Φωτογραφίες
Γιάννης Τσόλκας


Ερμηνεύουν
Δημήτρης Βέργαδος
Γιώργος Κρήτος
Λάμπρος Παπαγεωργίου
Όλγα Ποζέλη
Στέβη Φόρτωμα


Μία συμπαραγωγή της ΝΟΗΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ και της Καλλιτεχνικής Εταιρίας ΑΡΓΩ.
Και οι δύο εταιρείες ενισχύονται οικονομικά από το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου.


Χορηγοί επικοινωνίας




ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ STUDIO

Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο

+30 210 5201684-5

19 Δεκ 2008 - 22 Φεβ 2009

Ένας άνθρωπος εξαφανίζεται χωρίς κανένα προφανή λόγο κάπου ανάμεσα στον 24ο και τον 26ο όροφο ενός κτηρίου. Ένας παράξενος ντετέκτιβ, που έχει μανία με τις συμπτώσεις και αναλαμβάνει μόνο «αλλόκοτες» υποθέσεις, αρχίζει μια έρευνα που θα τον οδηγήσει σε απρόσμενες συναντήσεις. Εκεί, στο κλιμακοστάσιο του κτηρίου, θα κάνουν την εμφάνισή τους, εκτός από τους ενοίκους, μορφές από το παρελθόν, το μέλλον και ίσως από ένα παράλληλο παρόν.

Όπως στα όνειρα, όπου ο χρόνος δεν εξαρτάται από το ρολόι και δεν έχει πια τη γραμμική μορφή της κίνησης του ανελκυστήρα, αλλά μοιάζει περισσότερο στο σπειροειδές σχήμα της σκάλας. Το κάτω και το πάνω συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά η κίνηση από το ένα προς το άλλο εμπεριέχει τη στροφή, τον κύκλο, τη στάση, ακόμα και το παραπάτημα στα σκαλοπάτια.

Η παράστασή μας θα είναι ακριβώς αυτό: ένα παιχνίδι αναζήτησης, σαν μέσα σε λαβύρινθο, ένα «ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις» για κάτι, που, όπως λέει το μικρό κορίτσι της ιστορίας, μπορεί να μοιάζει με ομπρέλα ή ελέφαντα. Βέβαια, ο κύριος Κ θα εμφανιστεί τελικά. Κάπου αλλού. Κι η παράσταση θα τελειώσει. Κάπου αλλού, όμως, ίσως συνεχίζεται.

Εμείς, στη ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ, ανεβοκατεβήκαμε τη σκάλα πολλές φορές. Με αφορμή δύο διηγήματα του Murakami, ακούσαμε τους φυσικούς, τους ψυχολόγους και τους ποιητές να συζητούν για το χρόνο και τις συμπτώσεις. Μα πιο πολύ μιλήσαμε. Με φίλους, με συγγενείς, με συναδέλφους, μεταξύ μας. Μπήκαμε σε περιοχές πιο προσωπικές, ξαφνιαστήκαμε με αυτά που θυμηθήκαμε και θυμηθήκαμε αυτά που μας ξάφνιασαν. Βρήκαμε πάλι τα σαρδάμ και τις γκάφες που θα θέλαμε πολύ να ξεχάσουμε, τις στιγμές που από σύμπτωση ή ως εκ θαύματος πήραμε ένα δώρο ή μια τρομάρα.

Η πορεία μας μας έχει δείξει ότι οι άνθρωποι διψούν για δώρα και τρομάρες. Διψούν για ιστορίες που δεν έχουν γραμμική εξέλιξη, που δεν επιζητούν να εξηγήσουν τα πάντα, που αφήνουν ένα «γιατί» να πλανιέται στον αέρα.

Έτσι κι εμείς δεν παίρνουμε μια καταληκτική θέση. Έχοντας εμπιστοσύνη στους συνειρμούς, δεν φοβόμαστε την αντίφαση. Βάζουμε δίπλα-δίπλα ετερογενή πράγματα κι αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στο σώμα, την εικόνα, τους ρυθμούς. Ίσως στο τέλος βρούμε κάτι που μοιάζει με ελέφαντα ή ομπρέλα. Όταν όμως το βρούμε, θα είμαστε σίγουροι πως είναι αυτό που ψάχναμε.

Θα είμαστε;

2007

Όλα όσα έχω ξεχάσει μπορούν να γεμίσουν ένα σπίτι;

devised theatre

Σκηνοθεσία | Δραματουργική σύνθεση
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Μουσική
Δημήτρης Φριτζαλάς

Φωτισμοί
Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Βοηθοί Σκηνοθέτη | Βοηθοί παραγωγής
Ειρήνη Αγγελίδου
Ειρήνη Βλάχου
Ελεάνα Γεωργιάδου


Ερμηνεύουν
Μιχάλης Κοιλάκος
Γόνη Λούκα
Κώστας Παπακωνσταντίνου
Όλγα Ποζέλη
(Μάιος 2007)

Κυριακή Καραλουκά
Γιώργος Ντούσης
Όλγα Ποζέλη
Παύλος Σταυρόπουλος
Έκτακτη συμμετοχή:
Καλλιρόη Μυριαγκού
(Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2007)


Χορηγοί
Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού

Με την υποστήριξη
του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου
των Εκδόσεων
ΑΚΡΟΝ Studio


Χορηγοί επικοινωνίας

ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ STUDIO

Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο

+30 210 5201684-5

Μάιος 2007
Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2007

Lexotanil ή Prozac?
Κινέζικη ή γαλλική κουζίνα;
Stop ή Durex;
Στήθος ή μπούτι;
Κιθαρίστας ή ντράμερ;
Βουνό ή Θάλασσα;
Σταχτοπούτα ή Χιονάτη;
Βουγιουκλάκη ή Καρέζη;

Η παράσταση Όλα όσα έχω ξεχάσει μπορούν να γεμίσουν ένα σπίτι; είναι ένας καταιγισμός από ερωτήσεις που μιλούν για την ανθρώπινη κατάσταση. Ερωτήσεις που, αναπόφευκτα, όλοι θέτουμε στον εαυτό μας κάποια στιγμή στη ζωή μας. «Μεγάλες» και «μικρές» ερωτήσεις, φιλοσοφικές και μη. Ερωτήσεις που μιλούν για την αγάπη, το φόβο, την μοναξιά, την ανάγκη να ανήκεις κάπου, τη δίψα για εξουσία, ερωτήσεις που κρύβουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Αφορμή και έμπνευσή μας μια εικαστική εγκατάσταση των Peter Fischli και David Weiss με τίτλο Questions. Και μετά, θαρρείς απολύτως φυσικά, άρχισαν να έρχονται στον δρόμο μας κι άλλα κείμενα που είχαν το ίδιο θέμα. Έτσι συναντηθήκαμε με τον John Cage, τον Ben Vautier και τους Forced Entertainment. Και νοιώσαμε ότι όλους μας συνδέει κάτι: η ανάγκη μας να ρωτάμε και να ζητάμε απαντήσεις:

► Μήπως η ευτυχία με ψάχνει σε λάθος μέρος;
► Να πάω σε μιαν άλλη πόλη και να νοικιάσω ένα διαμέρισμα με ψεύτικο όνομα;
► Να αφαιρέσω την εξάτμισή μου και να αρχίσω να οδηγώ στη γειτονιά τη νύχτα;
► Είναι το σώμα μου ξενοδοχείο;
► Είναι τα ψέματά μου ένα αριστούργημα πρωτοπορίας και εφευρετικότητας;

Στην διαδικασία των προβών καλωσορίσαμε στην αίθουσα κάθε τι προσωπικό και απόρρητο. Ήρθαν ερωτήσεις με τις οποίες γελάσαμε και άλλες με τις οποίες κλάψαμε. Θέσαμε ερωτήσεις στις οποίες δεν μπόρεσε ν' απαντήσει κανείς και ερωτήσεις που γνωρίζαμε πολύ καλά ότι έκρυβαν κάτι άλλο από το προφανές. Παρατηρήσαμε τις ερωτήσεις να τραγουδούν και να χορεύουν, να πέφτουν και να σηκώνονται. Κλείσαμε το στόμα ο ένας του άλλου σε ερωτήσεις που δεν αντέχαμε ν' ακούσουμε. Καθίσαμε στην σιωπή και στο σκοτάδι και προσπαθήσαμε να ανασύρουμε τις ερωτήσεις που ξεφυτρώνουν από το πουθενά λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος. Αφήσαμε αυτές τις ερωτήσεις να πούνε ιστορίες... Κι όλα αυτά με μουσική και χιούμορ...

2004

Το πουλί της ηδονής

Εμπνευσμένο από το διήγημα του Peter Carey Exotic Pleasures

Σκηνοθεσία | Δραματουργική σύνθεση
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Φωτισμοί
Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Μουσική επιμέλεια
Ελευθερία Εμμανουήλ

Κίνηση
Ερμής Μαλκότσης

Video art
Γιώργος Γκικαπέπας

Κατασκευή κούκλας
Μάνος Ποντικάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη | Διδασκαλία μιμικής
Μαρία Παυλίδη

Επιμέλεια αφήγησης
Μαρία Γουλή


Ερμηνεύουν
Απόστολος Πελεκάνος
Όλγα Ποζέλη
Χρήστος Σαπουντζής

Αφήγηση
Νίκος Παντελίδης


Χορηγοί
Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού

ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

Ναυπλίου 12, Κολωνός

+30 210 5138067

Απρίλιος - Ιούνιος 2004

Σε ένα μακρινό μέλλον όπου τα διαστημικά ταξίδια είναι ρουτίνα, ένα εξωτικό πουλί καταλήγει στα χέρια ενός άνεργου ζευγαριού, το οποίο περιπλανιέται αναζητώντας δουλειά. Το πουλί αυτό έχει την εκπληκτική ιδιότητα να προσφέρει μιαν ανείπωτη ηδονή σε όποιον το αγγίξει, γεγονός που ωθεί τον άντρα και τη γυναίκα να το εκμεταλλευτούν.
Ωστόσο, όπως ακριβώς και οι δύο χαρακτήρες, αντιλαμβανόμαστε ότι παρ' ό,τι υπέροχο, το πλάσμα αυτό έχει κάτι σκοτεινό.

Το Πουλί της Ηδονής (Exotic Pleasures) είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας από τη συλλογή διηγημάτων του Peter Carey με τίτλο Ο Χοντρός στην Ιστορία. Πρόκειται για την ιστορία δυο ανθρώπων που επιθυμούν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι και που την ίδια στιγμή τρέμουν στην προοπτική και της αλλαγής αλλά και της στασιμότητας...

... προτού εκείνος φτάσει στο αυτοκίνητο, η γυναίκα ήξερε ακριβώς τι έκφραση θα είχαν τα μάτια του. Τα 'χε δει αυτά τα μάτια πολλές φορές τον τελευταίο καιρό και ήταν σαν πόρτες, που περιμένεις να σε πάνε σ' ένα ζεστό και άνετο δωμάτιο, και ξαφνικά ανοίγουν για να αποκαλύψουν ένα γυμνό φρεάτιο ασανσέρ γεμάτο κομμένα καλώδια...

Η παράστασή μας, χρησιμοποιώντας στοιχεία μαγικού ρεαλισμού και σωματικού θεάτρου, προσπαθεί να παρατηρήσει τι συμβαίνει όταν ένα νέο στοιχείο εισάγεται στην κοινωνία, και να εξερευνήσει τις συνέπειές της πάνω τους απλούς ανθρώπους.

2003

Κβετς

του Steven Berkoff

Μετάφραση
Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη

Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά
Κωστής Δάβαρης

Κοστούμια
Μαρία Κονομή

Μουσική επιμέλεια
Ελευθερία Εμμανουήλ

Φωτισμοί
Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Κατασκευή κούκλας
Μάνος Ποντικάκης

Φωτογραφίες
Χάρης Κακαρούχας


Ερμηνεύουν
Πέτρος Αλατζάς
Kώστας Αποστολάκης
Αννέτα Κορτσαρίδου
Βαγγέλης Λιοδάκης
Αλεξία Μπουλούκου


Χορηγοί
Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού
ΟΑΕΔ


Με την υποστήριξη
του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου
του British Council
του Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων του ΣΕΗ

ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΠΡΟΣ

Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή

Μάρτιος - Μάιος 2003

«Όλοι ζούμε κάτω από την απειλή της ατομικής βόμβας - του καρκίνου - των καρκινογόνων ουσιών - της αρρώστειας - της ανεργίας - της σεξουαλικής ανικανότητας - ζούμε με το φόβο του φόβου - των μαύρων - των λευκών - της αστυνομίας - του φόρου εισοδήματος - των επιτοκίων - των κλήσεων στάθμευσης - τον φόβο του να ξεχάσουμε τα λόγια μας - να χάσουμε λεφτά - να βγάλουμε υπερβολικά πολλά λεφτά - να μας πέσουν τα μαλλιά - να παχύνουμε - να ασχημύνουμε - να φανούμε ανόητοι - βαρετοί - ντροπαλοί - χαζοί - να μην ξέρουμε ποια ηχεία να διαλέξουμε - πώς να επισκευάσουμε ένα αυτοκίνητο - ένα ποδήλατο - πώς να μάθουμε πιάνο - το φόβο της αποτυχίας - του να μην μπορείς να εντυπωσιάσεις - το φόβο της δύναμης των άλλων - το φόβο της αδυναμίας - το φόβο να εκτεθείς - να μην πας στην ώρα σου στην δουλειά - να μην έχεις σύνταξη - ασφάλεια - γερατειά - το θάνατο - τον πόλεμο - το να τραυματιστείς σε αυτοκινητιστικό - το φόβο να τυφλωθείς - να κουφαθείς - να μην πιάνεις το αστείο - το φόβο των σκληρών - το φόβο του να ρισκάρεις - το φόβο να κολυμπήσεις - το φόβο να βουτήξεις - να πηδήξεις από τη σανίδα - το φόβο της αρρώστειας - το φόβο της μετακόμισης - το φόβο να πουλήσεις - το φόβο να αγοράσεις - το παρανοϊκό φόβο για τις αράχνες - τα σκοτεινά ντουλάπια - τα μαχαίρια - τους κακοποιούς - το φόβο των ανθρώπων - των πάρτυ - του πλήθους - των έξυπνων ανθρώπων - το φόβο του να πεις τη γνώμη σου - το φόβο των γυναικών - το φόβο των ανδρών - το φόβο της αστυνομίας - το φόβο του άγχους - για όλα αυτά λοιπόν τούτο το έργο αφιερώνεται σε όσους φοβούνται.»
Steven Berkoff

Το ΚΒΕΤΣ είναι μια μαύρη κωμωδία - μια μελέτη των επιπτώσεων του άγχους πάνω στη ζωή μας, μια μελέτη πάνω στην αγωνία που μας κρατάει ξύπνιους τα βράδυα. Είναι ο δαίμονας που διψά να γευτεί το αίμα μας και να ρουφήξει την αυτοπεποίθησή μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από μία στρατιά προβλημάτων, που συνήθως δεν περιμένουν στην ουρά να λυθούν, αλλά, ανά πάσα στιγμή, είναι έτοιμα να βγουν από τη γραμμή και να ουρλιάξουν για να τραβήξουν την προσοχή μας και να μας κάνουν κβετς ή να μας στείλουν κβετς μέχρι να τους δώσουμε σημασία, άσχετα αν έχουμε μόλις καταστρέψει αυτό που κάναμε εκείνη τη στιγμή. Είναι τα παραμελημένα παιδιά που γεννήθηκαν από ένα μακρινό άγχος. Μπορεί να θέλουμε να εξαφανιστούν και να τους φωνάζουμε, να τα εκμυστηρευόμαστε στους ψυχαναλυτές ή να τα πνίγουμε στη γέννα με φάρμακα, αλλά αυτά πάντα επιστρέφουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Πόσο συχνά, όταν μιλάμε, δεν κάνουμε συγχρόνως έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας, άλλοτε για να μας καθοδηγήσει κι άλλοτε για να μας προστατέψει; Μερικές φορές όμως ο διάλογος αυτός, στο βάθος του μυαλού μας, είναι πιο αληθινός απ' αυτόν που αρθρώνουμε. Μακάρι να μπορούσαμε πάντα να ξεστομίζουμε τις κρυμμένες αυτές σκέψεις - πόσο πιο αληθινή θα ήταν η επικοινωνία μας! Μοιάζουμε με παγόβουνα που μετακινούνται αργά μέσα στη ζωή και που σπάνια, αν όχι ποτέ, δεν φανερώνουν τί υπάρχει από κάτω.

© Χάρης Κακαρούχας

2001-02

Do you love me?

Απόδοση στα ελληνικά
Μαρία Γουλή
Όλγα Ποζέλη

Δραματουργική επεξεργασία | Σύνθεση | Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Βοηθός σκηνογράφου
Κλειώ Γιόκαρη

Φωτισμοί
Παντελής Πετράκης

Χορογραφίες
Ρούλα Κουτρουμπέλη

Μουσική επιμέλεια
Ελευθερία Εμμανουήλ
Όλγα Ποζέλη

Βοηθοί σκηνοθέτη
Δήμητρα Μπαστούνη
Αλεξία Μπουλούκου


Ερμηνεύουν
Γιώργος Κατσίγιαννης
Χάρης Μπόσινας
Δέσποινα Νικητίδου
Όλγα Ποζέλη
Γιάννης Υφαντής


Χορηγοί
Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού
Ο. Ε. Θ. του Σ. Ε. Η.
ΟΑΕΔ

Με την υποστήριξη
του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ | ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα

+30 210 5288100

Ιούνιος 2001

ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ

Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

+30 210 6460748

Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2001

ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΤΟΝ

Παρασκευοπούλου 42, Θεσσαλονίκη

+30 2310 869869

Φεβρουάριος 2002

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Τρίπολη

Ιούλιος 2002

Ο Jack θέλει να κατασπαράξει τη μητέρα του και να κατασπαραχθεί από αυτήν. Αργότερα, ταλαντεύεται ανάμεσα στην επιθυμία να την κατασπαράξει αλλά να μην κατασπαραχθεί από αυτήν, και στην επιθυμία να μην την κατασπαράξει αλλά να κατασπαραχθεί από αυτήν. Αργότερα ακόμη, δεν θέλει να κατασπαράξει τη μητέρα του ούτε να κατασπαραχθεί από αυτήν.
Ο Jack αισθάνεται ότι η Jill τον κατασπαράζει. Τον κατασπαράζει ο καταστροφικός του φόβος ότι κατασπαράζεται από την καταστροφική της επιθυμία να κατασπαραχθεί από αυτόν.

O R. D. Laing, σκοτσέζος ψυχίατρος, έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του '60 για τις ριζοσπαστικές του θέσεις ενάντια στην συμβατική ψυχιατρική. Στα πρώτα του βιβλία The Divided Self (Ο Διχασμένος Εαυτός) και The Politics of Experience (Η Πολιτική της Εμπειρίας) αμφισβήτησε το δικαίωμα της επίσημης κοινωνίας να αυτοπροσδιορίζεται ως ψυχικά υγιής και να ανακηρύσσει κάποιους τρελούς. Τάχτηκε κατά της «παράλογης βίας» που ασκείται στους ασθενείς που υποβάλλονται σε δραστικές θεραπείες, όπως το ηλεκτροσόκ, ενώ ξεσήκωσε κύμα αμφισβήτησης γύρω από το πρόσωπό του όταν δεν δίστασε να δοκιμάσει το διαλογισμό, τα ψυχεδελικά ναρκωτικά που διευρύνουν τη συνείδηση και άλλες μη συμβατικές τεχνικές στην αναζήτηση ενός κοινού θεραπευτικού πλαισίου ανάμεσα στον γιατρό και τον ασθενή.

Εκτός απ' τα καθαρά επιστημονικά του συγγράμματα ο Laing έγραψε και τρία βιβλία που έχουν λογοτεχνικό χαρακτήρα. Τα Do You Love Me? και Knots είναι «μία ψυχαγωγία σε διάλογο και στίχους» - κείμενα που περιγράφουν τους «κόμπους» (knots) και τα αδιέξοδα των ανθρώπινων σχέσεων. Το The Facts of Life αποτελείται από ημερολόγια, αναμνήσεις και σκέψεις, που φανερώνουν την πεποίθηση του Laing ότι οι διαταραγμένες προσωπικότητες είναι υγιείς άνθρωποι που αντιδρούν άλογα σε ένα περιβάλλον συναισθηματικής αστάθειας, ψυχρότητας και βίας. Άλλωστε, ο ίδιος ο Laing ήταν ένα κακοποιημένο από τους γονείς του παιδί κι αυτό σίγουρα αποτελεί έναν οιωνό της κατοπινής του επαγγελματικής εστίασης στον κοινωνικό και διαπροσωπικό κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνουν οι άνθρωποι.

Το κείμενο της παράστασης βασίζεται στα τρία αυτά βιβλία και αποτελεί μια προσπάθεια διείσδυσης στην τραυματισμένη παιδική ψυχή ενός αγοριού που ασφυκτιά στην προσπάθειά του να κατανοήσει τα παράλογα παιχνίδια που παίζουν οι γονείς. Παιχνίδια στα οποία αναπόφευκτα καταφεύγει και ο ίδιος αφού δεν ξέρει πώς να λειτουργήσει διαφορετικά σε μια συντροφική σχέση.

Εκείνη: Μ' αγαπάς;
Εκείνος: Ναι, σ' αγαπάω.
Εκείνη: Πάνω απ' όλα;
Εκείνος: Ναι, πάνω απ' όλα.
Εκείνη: Ως τον ουρανό;
Εκείνος: Ναι, ως τον ουρανό.
Εκείνη: Σου αρέσω;
Εκείνος: Ναι, μου αρέσεις.
Εκείνη: Σ' αρέσει να είσαι κοντά μου;
Εκείνος: Ναι, μ'αρέσει να είμαι κοντά σου.
Εκείνη: Σ' αρέσει να με κοιτάς;
Εκείνος: Ναι, μ'αρέσει να σε κοιτάω.
Εκείνη: Νομίζεις ότι είμαι χαζή;
Εκείνη: Πιστεύεις ότι έχω γούστο;
Εκείνος: Ναι, πιστεύω ότι έχεις γούστο.
Εκείνη: Πιστεύεις ότι έχω ταλέντο;
Εκείνος: Ναι, πιστεύω ότι έχεις ταλέντο.
Εκείνη: Δεν πιστεύεις ότι είμαι τεμπέλα;
Εκείνος: Όχι, δεν πιστεύω ότι είσαι τεμπέλα.
Εκείνη: Μ' αγαπάς αληθινά;
Εκείνος: Ναι, σ' αγαπάω αληθινά.
Εκείνη: Πες μου «σ' αγαπάω».
Εκείνος: Σ' αγαπάω.
Εκείνη: Ορκίζεσαι ότι δεν θα μ' αφήσεις ποτέ;
Εκείνος: Ορκίζομαι ότι δεν θα σ' αφήσω ποτέ, κι αν λέω ψέματα, να πεθάνω.
(σιωπή)
Εκείνη: Μ' αγαπάς στ' αλήθεια;

1999

Η μεγάλη της ευκαιρία

του Alan Bennett

1999

Ένα κήρυγμα

του David Mamet

Μετάφραση | Σκηνοθεσία
Όλγα Ποζέλη

Σκηνικά | Κοστούμια
Κωστής Δάβαρης

Χορογραφία | Κίνηση
Μαρία Γουλή

Μουσική επιμέλεια
Ιάκωβος Δρόσος

Φωτισμοί
Παναγιώτης Μανούσης

Φωτογραφίες
Χάρης Κακαρούχας


Ερμηνεύουν

Η μεγάλη της ευκαιρία
Τζούλη Σούμα
Γιάννης Λάζαρης
Γιάννης Υφαντής
Όλγα Ποζέλη
Κυριακή Καραλουκά

Ένα κήρυγμα
Γιάννης Λάζαρης
Γιάννης Υφαντής

ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ ΥΠΟ ΣΚΙΑΝ

Απρίλιος - Ιούνιος 1999

Η Λέσλυ, μία νέα ηθοποιός γύρω στα τριάντα, και ο Σάιμον, ένας καθολικός ιερέας, είναι με μια πρώτη ματιά δύο διαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες. Πίσω όμως από την απατηλή αυτή επιφάνεια, ξεπροβάλλουν οι ίδιες κωμικοτραγικές πτυχές ενός μηχανισμού εθελοτυφλίας, αυτοεξαπάτησης, απάτης και διαρκούς αυτοαναίρεσης.

Κάθισα λίγο στο μπαρ. Μόνο ένας τύπος ήταν εκεί. Το χόμπυ μου είναι οι άνθρωποι, του λέω εγώ. Με τι ασχολείσαι; Τεράστια σύμπτωση! Δούλευε κι αυτός στην ταινία. Ήταν ο εκπαιδευτής ζώων, ο Κένυ. Ήταν υπεύθυνος για τη γάτα. Πολύ ενδιαφέρον, Κένυ, του λέω εγώ. Δεν ήξερα ότι υπάρχει γάτα στην ταινία. Τις λατρεύω τις γάτες. Αγαπώ και τους σκύλους, αλλά λατρεύω τις γάτες. Θα σ’ ενδιέφερε να τη δεις; μου λέει αυτός. Την έχει πάρει ο ύπνος στο κρεβάτι μου. Πολύ βολικό αυτό, του λέω εγώ. Έλα τώρα Λέσλυ. Μην τρελαίνεσαι, μου λέει αυτός. Εγώ είμαι αφοσιωμένος στη δουλειά μου.
Alan Bennett | Η μεγάλη της ευκαιρία


Και η καλοσύνη ξεκινά στο σπίτι. Δεν μπορείς να κλωτσάς τα κατοικίδιά σου, να τα βάζεις με τη γυναίκα σου, να προσποιείσαι ότι ξέχασες να βγάλεις τα σκουπίδια και μετά να βγαίνεις έξω και να φωνάζεις “σώστε την καρέτα-καρέτα”. Δεν είναι σωστό, είναι φανερό ότι κρύβεσαι πίσω απ’ το δάχτυλό σου και επιπλέον δείχνεις και κακός.
David Mamet | Ένα κήρυγμα

  • ❝ ...στην performance είσαι συγγραφέας και σκηνοθέτης μαζί. Ασχολείσαι με θέματα που σε καίνε στο σήμερα. Έχεις βέβαια και συνενόχους τους performers, που συνεισφέρουν με τις δικές τους εμπειρίες, τα δικά τους πιστεύω, τις δικές τους μνήμες. Τι πιο δημιουργικό απ’ αυτό; ❞